На выставе прадстаўляю інсталяцыю “Выкідыш”
Лора Паўлава
Інсталяцыя “Выкідыш”
Палатно 100х100, аргаліт, акрыл, алей, фатаграфія, цвікі, гадзіннік, выпіска з радзільнага дома, 2022
“Выкідыш – гэта адзінокі, разбуральны знутры досвед, пра які ў грамадстве прынята замоўчваць. Для жанчыны выкідыш на кожным тэрміне выношвання з’яўляецца сапраўдным горам, стратай і перажываецца як усякая іншая смерць. Амаль усе жанчыны пасля выкідышу вінавацяць сябе ў тым, што здарылася і знаходзяцца ў дэпрэсіі, застаючыся сам-насам са сваім горам. Так як у грамадстве выкідыш не прызнаецца паўнацэннай стратай, найчасцей родныя супакойваюць жанчыну, зняцэньваючы яе пакуты, ад чаго яшчэ балючай. Пачуццё віны, якое жанчына трымае ў сабе, можа пераследаваць яе ўсё жыццё. Большасць жанчын, якія перажылі страту дзіцяці ў выніку выкідышу не атрымліваюць належнай увагі і падтрымкі. Калі мы будзем дзяліцца сваімі пачуццямі з тымі, хто можа нас падтрымаць, то разам перагаруем і пазбавімся ад пачуцця віны, якое нас пераследуе.”
Выстава “Вопыт, які не перадаць.”
“Культура чалавецтва будуецца на перадачы ведаў ад пакалення да пакалення. Каштоўны вопыт, назапашаны мноствам чалавечых жыццяў, пралівае святло на навакольны свет і яго прылада. Існуе з’ява, у якім, атрымаўшы вопыт, няма магчымасці яго перадаць. Кожнаму чалавеку прыйдзецца сутыкнуцца са смерцю. Нашы веды пра яе абмежаваныя, бо аб асабістым вопыце смерці немагчыма расказаць іншым. Але ўпартасць чалавека ў імкненні спазнаць галоўную таямніцу жыцця, даведацца, ці ёсць нешта пасля яе, захапляе. Чалавек цягнецца да смерці, нібы яна дае адказы пра жыццё.
У дадзенай экспазіцыі беларускія аўтары дзеляцца сваім вопытам судакранання са смерцю, прадстаўленнем пра яе, сваімі страхамі і спосабамі іх пераадолення, каб дапамагчы гледачу адрэфлексаваць гэтыя цяжкую тэму. Усведамленнем сваёй канечнасці прасякнута ўсё наша жыццё. Культура смерці, абрады і рытуалы пахаванняў фармавалі менталітэт нашых продкаў. Апускаючыся ў гісторыю і традыцыі свайго народа, можна лепш зразумець сучаснасць.
Як змірыцца з непазбежным завяршэннем ўсяго жывога? Можа быць адказ крыецца ў дыхатаміі жыцця і смерці, дзе праз боль, страх і страту нараджаецца радасць, запал і дзеянне. Менавіта смерць надае каштоўнасць жыцця, адцяняючы яе далікатнасць, нараджае павагу і беражлівыя адносіны да яе на фоне страху яе заканчэння.”
Куратары: @nadezda_khmyl @vkusicvet_kalach
Лакацыя: @anlo.home
Смерць-натуральнае следства жыцця, з якім кожны чалавек выбудоўвае унікальныя адносіны і атрымлівае свой непаўторны вопыт.
